"Een schande!"

“Ik ga nog even terug”.
“Waarom?”.
“Een foto maken”.
“Verdomme Kees, wind je niet zo op, waar maak je je druk om?”.
Weg is Kees. Na snel het fototoestel van de commode meegegrist te hebben, vrouw Mieke hoofdschuddend achterlatend.
Een half uur later is hij terug, het hoofd rood aangelopen.
“Ik laat het je zien”, Kees werpt zijn overjas over de zitbank. “Even kijken, hoe werkt dit ding ook alweer”.
Zijn vrouw komt aangeschuifeld uit de keuken. “Kom hier, ik zoek wel even.
Is dit het?”.
Kees kijkt met gefronst voorhoofd naar het schermpje van de digitale camera.
“Ja, het is een schande!” En dan, met nog meer declamatie: “Usjande”, de tongval verraadt zich.
Mieke ziet hem snuiven en knikken. Ze buigt zich nog eens met toegeknepen ogen voorover: “Tis maar een TV-tje, een oud model. Tegenwoordig hebben mensen allemaal zo’n flat screen, wij ook toch?”.
“Wat wil je daarmee zeggen, dat dit zomaar mag?”.
“Kees, nogmaals, waar maak je je druk om?”.
Kees snuift, en beweegt zich ongemakkelijk op de bank. Hij kijkt haar aan, schudt zijn hoofd, staat op, en begint door de kamer te lopen. Bij het raam houdt hij halt, kijkt naar buiten, de armen kruiselings op de achterrug. “Mieke, waar gaat het naartoe?”.
Buiten zoeft een fietser voorbij, binnen verlegt de hond zich hoorbaar in de mand.
“Hoe bedoel je?”.
“Dat dumpt en dumpt maar. Heb je wel eens van opruimen gehoord?”.
Mieke kan een lach niet onderdrukken: “nou qua opruimen heeft meneer wel een staat van dienst zeg.”
“Wat is dat voor sneer?”.
Mieke vervolgt: “eerlijk gezegd, vind ik het wel fascinerend, zo’n apparaat daar in de natuur, heeft iets science-fiction achtigs.”
“Mmm, ja jij, met al je Star Trek series. Blair Witch Project, toch je favoriete film? Het komt zeker van de marsmannetjes”.
“Kees, misschien heeft het te maken met de Giro, binnenkort. Dat peloton komt daar toch langs, bij Erica, of niet?”.
“Je bedoelt, dat ze al camera’s hebben neergezet? Wat een idee”.
Meer fronsen tekenen zich af in Miekes voorhoofd. “Trouwens, deed dat apparaat het nog? Onze zoon op kamers zoekt nog ’n TV-tje”.
“Ja, waar zie jij mij voor aan? Dat ik ‘m ook nog eens ga meezeulen?”.
Mieke steekt een sigaret op. De armen slaat ze voor haar borst over mekaar. Tussen twee trekken in zegt ze: “Kom eens zitten hier.”
Kees schuift aan. De hond richt zich op, kennelijk gealarmeerd. Miekes ogen priemen als elektronen die door een oude beeldbuis afgevuurd worden.
“Zou jij niet wat meer op je hart moeten letten, wat zei dokter Aarts laatst ook alweer?”.
“Donder op, ik pik dit niet”.
Mieke draait zich weg. “Moet ik hier binnenkort nog een defibrillator ophangen, god verhoede”.
Kees staat op, en begint te zoeken onderin de salontafel. “Ik moet dit kwijt. Hoe heet dat lokale huis-aan-huisblaadje ook alweer, weet je wel, waarvan we dachten dat het opgeheven was, maar onlangs lag ie weer in de bus”.
“Zoek het maar uit, zwartkijker, dat ben je”.
“Hier heb ik ‘m, De Rozet.” Driftig bladert ie er doorheen. “Ha hier: info@derozet.nl “.
“Nu nog die foto erbij. Miek, help je even?”.
Mieke opent een vakje achterin de camera. Met een drukje haalt ze er een plaatje uit. Kees kijkt bewonderend toe. “En dan stop je dit ding hier in. Heb ik je ook uitgelegd bij de foto’s van Marokko. Trouwens”, vervolgt ze, “je weet toch wel wat voor teringzooi ze daar in de natuur mieteren?”.
“Hmm, ja, weet ik niet meer. Wij wonen in Nederland, voorportaal van de beschaving”.
“Zo zo, toe maar”.
Mieke doet wat manipulaties op de computer.
“OK, ik heb ‘m op je bureaublad gezet. Rest moet je zelf maar doen”.
Na wat gevloek en gezucht is Kees aanbeland bij het vakje “overige opmerkingen”. Hij typt: ‘een schande’.
Dan op de send-knop: “zo!”, en dicht gaat het systeem. Vrouw Mieke is alweer in de keuken: aardappels schillen. “Ben je nu opgelucht?”, klinkt het luid richting de kamer.

 

Marc Peeters
Maart 2016