I have a dream

Column voor Zadelpen

Eind januari. Druilerig deprimerend doodsaai weer. Geen hond die naar buiten wil. Drie berichten komen bij mij binnen.

In een rondzend-mail wordt gesteld dat elektrische, niet-vervuilende auto's al heel lang beschikbaar zijn, maar om financieel/politieke gronden steeds vernietigd worden. ‘(…) Als dit klopt, dan wordt het tijd dat we daar heel boos om worden. Het minste wat ik kon doen was: dit bericht doorsturen. Mochten jullie andere dingen weten, dan hoor ik dat graag.’

Daar zit natuurlijk de olie-maffia achter. Ik stuur een reply.

‘ (…) Ik ben vóór elektrische milieuvriendelijke auwto's, maar alleen onder de voorwaarde dat ze het huidige vieze bestanddeel vervangen. Blijven namelijk gelden de bezwaren van ruimtegebruik, verpesting van natuur, horizon en stad, en daarmee samenhangend het bij voortduring in de weg zitten van het langzame verkeer (en andersom). Nog afgezien van de stress-bevordering en lichamelijke inactiviteit, met alle negatieve medische en maatschappelijke gevolgen van dien.’

Beetje zure reactie, geef ik grif toe. Rupsje Nooitgenoeg. Maar ja, het blijft wel een auwto. Wij fietsers open en bloot, zij in een beschermingskooi.

Ik mopper wat - en stap op de fiets, ondanks het weer.

Een paar dagen later ben ik ineens klaarwakker als ik ’s ochtends het volgende op het Radio1-journaal hoor. ‘Twee Nederlandse vrouwen die op een oranje tandem door Argentinië reisden, zijn bij een verkeersongeluk omgekomen. Op een autoweg in het midden van het land werden ze geschept door een vrachtauto.’

Een week lang is dit bericht trending topic in wereldfietsend Nederland.

De chauffeur is waarschijnlijk achter het stuur in slaap gedommeld, en heeft daardoor de macht over het stuur verloren. De relatie met ongebreidelde efficiency in combinatie met werk- en rusttijden ligt voor de hand. Die gedachte biedt weinig troost.

Ik treur wat - en stap op de fiets, ondanks het weer.

Weer een paar dagen later lees ik in de krant: ‘Het aantal kinderen dat gewond raakt door een ongeval op de fiets is de afgelopen vijf jaar flink gestegen’. Volgens de Stichting Consument en Veiligheid is de toename grotendeels te wijten aan het feit dat kinderen hun aandacht niet bij het verkeer hebben doordat ze op de fiets bellen, gamen of chatten.

Ach ja, die mobieltjes… En dan weer die roep om verplichtstelling van de valhelm. Arme kinderen.

Ik denk wat na - en stap op de fiets, ondanks het weer.

Ik droom van een verkeerswereld waarin elke deelnemer zich in rust, met ruimte en met vrijheid kan begeven. Met respect en aandacht voor elkaar, zonder bedreigingen.

Een wereld zonder middelvingers, zonder aso’s, zonder annexatiegedrag, zonder stress.

I have a dream. Tegen beter weten in, allicht.

Maar zonder dromen geen illusies, geen hoop, en ook geen vooruitgang.

Marc Peeters

Januari 2012