In z'n hemd

Het beeld op het eind van die dag ging de hele wereld over. De dreiging had zelfs Xavier Broseta pas laat voorvoeld.
Die ochtend ging het nog zoals op alle dagen. Het gekookte eitje, de croissants, de café au lait, zijn Francoise die hem Le Monde voorschoof.
“Vergeet je niet om op vanavond op tijd te zijn?”, zij hem voorzichtig aankijkend.
“Waarom?”, zonder van de krant op te kijken.
“Jean Jacques is gisteren teruggekeerd van de Maladiven”
Dan, de krant opzij bewegend, daarmee demonstratief een gezicht dat nadenkt te voorschijn toverend: “Studeert ie nog wel?”
“Xavier, tis onze eigen zoon, stel je niet aan”
“D’accord”. Xavier Broseta veegt zijn mond aandachtig met het linnen servet af.
Snelle zoen, en weg is hij. De chauffeur heeft zich al gemeld.
Onderweg naar Orly, houdt Broseta een krant in de hand, maar zijn blik dwaalt af naar buiten. De wegen, de huizen, de voetgangers die voorbijsnellen. In retrospectief ziet hij een loopbaan voorbijvliegen. Studie HRM in Fontainebleau – Trainee bij AirFrance – Opleidingschef in de Acquitaine – Andjunctdirecteur op het hoofdkantoor – Personeelsdirecteur. En ergens bij één van die gedachtestreepjes kwam Francoise binnenwandelen. Een meisje van goede komaf, die hem als stagiaire een hand schudde met de woorden “Bonjour monsieur Broseta”.
Met een vertrokken grijns werpt hij de krant weg naast hem. De kop spreekt boekdelen.
De chauffeur kijkt een paar maal kort achter elkaar via de achteruitkijkspiegel. Hij zet zijn pet recht en vraagt: “Tout va bien monsieur Broseta?”
“Het wordt een zware dag Jacques, en waar heb ik dat aan te danken?”
Weer die blik naar buiten, alsof het antwoord daar ergens ligt, onder die putdeksel of achter dat ene betonnen muurtje van de buitenwijk waar ze doorheen zoeven.

“Monsieur Hollande, president de la Republique, heeft gereageerd. Hij hoopt dat de weg van het overleg zegeviert.” Broseta hoort het onbewogen aan, alsof hij weet dat elders de beul zijn voorbereidingen reeds treft.
“Het overleg met de delegatie van de vakbond is vanmiddag om 15.00 uur.”
“Blijven ze nu wel aan tafel zitten?” vraagt Xavier Broseta obligaat.
“Niet zeker, we hebben wel begrepen dat hun afvaardiging uit militanten bestaat”, zegt zijn assistent met vriendelijke stem, om te vervolgen met:
“bovendien hebben we toegestaan om publiek toe laten.”
“Quel idioterie”, foetert Boseta.
“Om die reden heeft AirFrance ook veiligheidsofficials opgeroepen.”

Die middag breekt de hel los. Als directielid Pierre Plisonier weigert toe te geven aan de eisen van de stakende personeelsleden en Xavier Boseta nog tracht alle zeilen bij te zetten: “Ik zit hier namens jullie. Ooit begon ik mijn studie in Fontainebleau om jullie belangen te behartigen.”
“Verrader!”, klinkt het. En de eerste syndicalisten springen het podium op.
“Vite vite”, fluistert een klerenkast naast Boseta, en hij duwt Broseta naar de uitgang.
Daar wordt hij belaagd door de woedende meute. Ze trekken aan hem, Broseta rukt zich los, en sprint naar buiten.
Gesecondeerd door veiligheidsbeambtes, die moeite hebben hem bij te houden, rent Xavier Broseta naar het hek dat het kantorengebouw omheint. Hij ziet dat de poorten bezet zijn door vervaarlijk zwaaiende lieden. Halverwege de spurt wordt hij ingehaald door militanten die hem het hemd van het lijf rukken. Broseta verricht houdini-achtige trucs om zich los te wurmen. Een deel van zijn – vanochtend nog met liefde door Francoise klaargelegde – overhemd weet hij nog mee te nemen. De das met logo van AirFrance hangt bloot om zijn hals. Met een ultieme jump springt hij omhoog tegen het hek, zoals hij dat vroeger ooit deed in de speeltuin, in een onschuldige kindertijd.

“Crapule”, schreeuwt Xavier Broseta. Het is te laat, daar hangt ie ontdaan van alle egards. Enkel een das om zijn nek, het afscheurde hemd als hommage aan zijn eega om de pols gewikkeld. Met de hulp van zijn beveiliging weet ie over het hek te klimmen. Een vinger wijst: jou moeten we hebben Xavier Broseta.

Bron: Bond eist genade voor militante stakers Air France, de Volkskrant, 28 dec. 2015 (scan foto beneden). “Air France moet zijn aanklachten intrekken tegen de vijf werknemers die begin oktober managers van het bedrijf aanvielen en letterlijk de kleren van het lijf scheurden.”

 

Marc Peeters
Januari 2016